13 września 2013

Skauci Europy i Polska



Wychowanie patriotyczne, miłość do Ojczyzny, jest jedną z ważnych wartości skautingu. Wychowanie dobrych obywateli, dobrych patriotów jest pierwszorzędnym celem skautingu w ujęciu Baden-Powella. Wychowanie nie może przybierać formy „oficjalnego ruchu młodzieżowego”, gdyż wówczas łatwo podlega instrumentalizacji przez tę czy inną opcję polityczną będącą aktualnie u władzy, która dowolnie kształtuje „politykę historyczną” w zależności od swoich interesów. Podobnie skauting nie może stać się zakładnikiem pewnej wąskiej, ideologicznej wersji dziejów narodu, w szczególności w momencie, gdy nabiera ona cech „nacjonalistycznych”, żeby nie powiedzieć „pogańskich”. 

Nasze podejście do wspólnoty narodowej i do fenomenu narodowego jest wyznaczane przez oczyszczający wpływ chrześcijaństwa. Tam, gdzie wiara oczyszcza miłość do Ojczyzny, wówczas możemy mówić o prawdziwym patriotyźmie. Jest on niezbędny do wychowania młodego człowieka. Taki właśnie jest patriotyzm Karola Wojtyły - Jana Pawła II, niewątpliwie największego syna tej ziemi i to on jest dla nas przewodnikiem w spojrzeniu na Polskę i jej dzieje. To z naszej polskiej historii i kultury, będącej w ściśłej łączności z wielką historią chrześcijańskich narodów Europy, czerpiemy naszą kulturową tożsamość i, poniekąd, siłę charakteru. 

Dzieje Polski w ujęciu Karola Wojtyły to historia świętych i historia zmagań o wierność 10 przykazaniom i nauce Kościoła w polityce wewnętrznej i zewnętrznej. Wielkiej wskazówki do spojrzenia na nasze dzieje w wychowaniu chłopców i dziewcząt może dostarczyć książka Feliksa Konecznego „Święci w dziejach narodu polskiego” oraz liczne homilie Jana Pawła II na temat polskich świętych: Św. Wojciecha, Św. Stanisława Biskupa, Św. Kingi, Św. Jadwigi, Św. Stanisława Kostki, Św. Brata Alberta, Św. Maksymiliana Marii Kolbe. Jest to opowieść o „solidarności”, jakiej ci święci służyli. Szczególne miejsce w naszej opowieści o najnowszych dziejach Polski zajmą postaci Kardynała Wyszyńskiego, Karola Wojtyły, bł. ks. Jerzego Popiełuszki, jako przykładów osobistej świętości, niezłomności i wierności prawdzie pośród prześladowań aż do ofiary z życia. 

Nici przewodniej dostarczą nam dokonania wielkich władców, począwszy od Mieszka I i jego historycznej decyzji o przyjęciu chrztu oraz innych wielkich Piastów. Poczesne miejsce będzie miała rola Jagiellonów i piękna decyzja Jadwigi o poślubieniu Władysława Jagiełły, dzięki której ochrzczona została Litwa, ostatni naród pogański w Europie. Obrona praw narodów i moralności w polityce w wykonaniu mistrzów z Uniwersytetu Jagiellońskiego pod przewodnictwem Pawła Włodkowica, wielka idea Rzeczpospolitej Obojga Narodów, idee wolności, demokracji i tolerancji, które sprawiły, że Polska była podziwiana i odwiedzana przez mieszkańców innych państw, łagodność z jaką polska kultura asymilowała inne kultury (Litwa, Ruś, Ormianie, Żydzi, Tatarzy, Niemcy, etc.), rola Polski jako „przedmurza chrześcijaństwa”, wierność polskiej tradycji i kulturze ściśle złączonej z wiarą, która pomagała oprzeć się neo-pogańskim praktykom germanizacyjnym i rusyfikacyjnym, dały one siłę przetrwać okres niewoli narodowej, solidarność wobec innych ciemężonych narodów, brak nienawiści, miłość nieprzyjaciół, przebaczenie, brak „kultury terroryzmu” jako sposobu walki o szlachtne cele, wielka wartość kultury szlacheckiej i ziemiańskiej, która rozciągała przyjazny zasięg kultury na wielkie obszary Kresów, wielki zryw ideowy młodzieży polskiej z początków XX w., jego częścią było harcerstwo, który zaowocował pięknym okresem odrodzenia Polski w okresie międzywojennym, szlachetne pokolenie roku 1920, pokolenie Jana Pawła II, Zofii Kossak, Ireny Sendlerowej, Zośki, Alka i Rudego, które tak pięknie i tragicznie zarazem zapisało się w naszych dziejach, jego symbolem jest Powstanie Warszawskie, heroiczna solidarność z cierpiącym narodem żydowskim (iluż Polaków uznanych za „Sprawiedliwych Wśród Narodów Świata”), nieprawdopodobna epopeja Polskiego Państwa Podziemnego, heroizm Polaków i Polek, kurierów i konspiratorów, dzielna obrona całego narodu przed zniszczeniem i zepsuciem niesionym przez bezbożny nazim i komunizm, jej symbolem jest z kolei wielki zryw robotników „Solidarności”, rola księży, zakonów męskich i żeńskich w trudnych dla narodu chwilach niewoli wieku XIX, okupacji niemieckiej i sowieckiej, skuteczny opór polskich chłopów przeciwko kolektywizacji w latach 50-tych, to wszystko dostarcza tak wielu szlachetnych punktów odniesienia do budowania młodych charakterów, które do właściwego ukształtowania potrzebują dumy z własnej historii narodowej. 

Jest to duma uzasadniona, nie w wydaniu tego czy innego prądu ideowego, bardziej prawicowego, czy bardziej lewicowego, ale w wydaniu Karola Wojtyły. Lednica i chrzest, Gniezno i kolebka państwowości, Cedynia, symbol oporu wobec kolonizacji, Kraków i Wawel z jego nekropolią narodową, grób Św. Stanisława, Łagiewniki ze skierowanym do całego świata przesłaniem Św. Faustyny o Bogu bogatym w miłosierdzie, Wadowice i dom rodzinny Jana Pawła II, największego z Polaków, Jasna Góra i Królowa Polski, Warszawa-miasto bohaterskiego Powstania, Gdańsk ze stocznią jako kolebką „Solidarności”, symbolem walki z kłamstwem i brakiem moralności w życiu publicznym, Oświęcim i ogrom cierpienia zadanego przez nieludzką ideologię wraz z nadzieją pokonania zła przez miłość, której symbolem stał się św. Maksymilian Maria Kolbe, ale też rotmistrz Pilecki i tylu innych Polaków okazujących czynną solidarność w nieludzkich czasach, Matka Boska Ostrobramska w Wilnie, Lwów, Kamieniec Podolski i inne miejsca związane z legendą Dzikich Pól i rycerzy kresowych, Katyń i groby polskich oficerów, Syberia, miejsce wielkiej „Golgoty” milionów naszych rodaków i tylu innych narodowości, Monte Cassino, etc. - tyleż miejsc do kształtowania wielkiego i szlachetnego młodego i nowoczesnego pokolenia na progu XXI w. 

A bliżej polska pracowitość i przedsiębiorczość, dobre wykształcenie, zdolność do nauki języków, szacunek dla wartości małżeństwa i rodziny, solidna pobożność, umiarkowanie, nieskłonność do pogańskich radykalizmów, przywiązanie do Kościoła i do Papieżato kolejne pozytywne elementy narodowego charakteru, zdolnego twórczo połączyć nowoczesność z wiernością tradycji. Nie będziemy tu rozwijać wątku naszych wad narodowych, które są dla wszystkich oczywiste, gdyż Baden-Powell nauczył nas budowania na 5% dobra, które kryje się w każdym człowieku i, dodajmy, narodzie. Z pewnością jednym z przyjemniejszych wymiarów polskiej kultury jest, trochę może naiwna, ale bardzo wartościowa, empatia i przyjaźń wobec innych narodów, szczególnie z podobnym bagażem historycznym, co Polska. 

Budzimy wielką sympatię u i czujemy wielką sympatię do wszystkich narodów, szczególnie słowiańskich, nie wykazując przy tym zapędów imperialistycznych. Na pewno szczególne miejsce wśród nich zajmuje Ukraina. To nasza nowa wielka miłość narodowa. Kochamy szczególnie kraje śródziemnomorskie, jak Włochy i Hiszpanię, ale dobrze czujemy się również we Francji i Niemczech, nie mówiąc już o Wielkiej Brytanii i krajach nordyckich np. w Szwecji. Z racji solidarności nam okazanej w okresie komunizmu, szczególne miejsce zajmują Stany Zjednoczone. To wszystko sprawia, że mamy do odegrania wielką rolę kulturotwórczą i cywilizacyjną w Europie i na świecie w XXI w.